Duch Australii…

Siedziałem w małej kawiarence w centrum Perth. W pewnym momencie podszedł do mnie stary Aborygen.
– Daj mi pół dolara – powiedział.
Nigdy nie lubiłem żebraków. Już miałem mu odmówić, ale uśmiechnął się tak szeroko i przyjaźnie, że sięgnąłem do portfela i wręczyłem mu dwa dolary. Uprzejmie podziękował i skierował się w stronę wyjścia. Dwa dni później byłem w tym samym miejscu i znowu się pojawił. Podszedł do mnie. Już sięgałem po portfel, ale powstrzymał mnie i powiedział: „dzisiaj ja stawiam”. Chyba wyglądałem na zdziwionego, bo dodał: „Przecież dzisiaj jest moja kolej”. Kupił mi piwo i usiadł koło mnie. Pomyślałem, że pewnie chce mnie dzisiaj naciągnąć na większą sumę.
– Skąd jesteś? – zapytał.
– Z Polski. A ty?

DSC02080danny-eastwood[1]

Popatrzył na mnie swoimi śmiejącymi się oczami.
– Dobry dowcip – powiedział, po czym powoli, jakby w zamyśleniu dodał:
– Skąd może być stary Aborygen? Widzisz – podniósł oczy – ludzie przybywają tu z całego świata, szukają swojego miejsca na ziemi, szukają szczęścia.
– Australia to piękny i spokojny kraj – powiedziałem – ja też przyleciałem, żeby tu zamieszkać.
– Czy wierzysz, że będziesz tu szczęśliwszy niż gdziekolwiek indziej?
– Tak, wierzę, że ja i moja rodzina będziemy tu szczęśliwi.
– Czemu odpowiadasz w imieniu innych, nawet jeżeli są Twoją rodziną?
– Przywiozłem ich tu, a więc czuję się za nich odpowiedzialny.
– Nie możesz być odpowiedzialny za niczyje szczęście oprócz własnego.
– Jesteś filozofem? – zapytałem.
– W pewnym sensie – odparł.
– Wyglądasz na inteligentnego – popatrzyłem na niego – czemu jesteś żebrakiem?
– Czy widziałeś, żeby żebrak stawiał komuś piwo?
– To czemu chodzisz i prosisz o pieniądze?
– To najlepszy test na jakość człowieka.
– Co w ten sposób testujesz?
– Czy warto z nim nawiązać bliższą znajomość.
– Widzę, że w Twoim teście wypadłem pozytywnie. Ile trzeba Ci dać, żeby zdać twój test?
– Nie ma znaczenia, czy ktoś mi coś da, czy nie. Znaczenie ma, jak to zrobi.
– A więc teraz, kiedy test zaliczony, jaki będzie następny krok?
– To zależy od ciebie. Zależy czy ja zaliczyłem test w twoich oczach. Każdy z nas bez przerwy testuje ludzi i świat wokoło. To, co w jego mniemaniu wypada pozytywnie, przyjmuje za swoje. Ale muszę już iść. Miło się z Tobą rozmawiało. Wpadnij do mnie przy okazji.
To mówiąc podał mi wizytówkę. Spojrzałem na nią i przeczytałem: Dr John Smith lekarz medycyny.

Przez kilka następnych dni byłem zajęty sprawami biznesowymi, lecz ten niezwykły człowiek często przychodził mi na myśl. Weekend zapowiadał się luźniejszy. W sobotę rano zadzwoniłem do niego.

- Cześć John, co u ciebie słychać?
– Cześć – odparł – wszystko OK. Dobrze, że dzwonisz. Dzisiaj wieczorem zaprosiłem kilka osób na barbeque. Wpadnij o siódmej. Miło będzie, jak zabierzesz ze sobą żonę.

Wieczór był ciepły po upalnym dniu. John przywitał nas w drzwiach. Zaprowadził do dużego salonu, gdzie było kilka osób. Przedstawił nas i poczęstował chłodnym napojem. Atmosfera była luźna, ludzie sympatyczni. Po pieczonej baraninie siedliśmy przed domem przy kawie. Wiatr od oceanu, jak zwykle pod wieczór, dawał ożywczy chłód. W pewnym momencie Judy – szczupła dziewczyna japońskiej urody – zapytała: „John, mam pewien problem. Czy mogłabym z Tobą porozmawiać na osobności?”.
– Oczywiście – odparł John i wyszli. Wrócili za ok. piętnaście minut. Wtedy Greg i Samantha – młoda para – poprosili o to samo. Gdy wrócili, okazało się, że wszyscy po kolei chcieli rozmawiać na osobności z Johnem. Wydawało się nam to trochę dziwne, ale widocznie takie tu mają zwyczaje. W końcu jest emerytowanym lekarzem, może zasięgają porad medycznych.
Potem John wyjął z barku szlachetnie wyglądającą butelkę i poprosił mnie, żebym czynił honory podczaszego. Gdy degustowaliśmy ten wytrawny trunek, Judy zapytała:

- John, powiedz nam, jak to naprawdę jest tam, w Twoim świecie.
– W moim świecie? – uśmiechnął się – Ja nie mam swojego świata. To wy macie swoje światy i dlatego się wam wydaje, że wszyscy muszą je mieć. Kiedyś też miałem, ale zrezygnowałem, bo okazał się do niczego nie potrzebny. Wymagał ciągłej uwagi i aktywności, narzucał bezsensowne reguły i prawa, stresował przemijaniem czasu. Skończyłem z nim i radzę Wam zrobić to samo.
– Jak to skończyłeś? – zapytał Alex – młody prawnik – przecież jesteś tu z nami, istniejesz w świecie, nie umarłeś.
– Żeby skończyć ze światem nie trzeba umierać, tylko zrozumieć. Albo nawet nie zrozumieć, bo to słowo wiąże się z rozumem, raczej powiedziałbym – uświadomić. To lepsze pojęcie, bo wiąże się ze świadomością.
– Jaka jest różnica między rozumem a świadomością, i co trzeba sobie uświadomić? – zapytał ponownie Alex.
– Świadomość, to szersze pojęcie niż rozum. Oczywiście chodzi mi o czystą świadomość, bo w potocznym rozumieniu słowo „świadomość” używa się zamiennie z pojęciem rozum czy umysł. Otóż czysta świadomość umożliwia istnienie wszystkiemu, co istnieje, sama nie będąc żadną z tych rzeczy. To tak jak światło słońca umożliwia życie na Ziemi, ale nim nie jest.

Popatrzyłem na Alexa i z wyrazu jego twarzy wywnioskowałem, że z wyjaśnienia Johna zrozumiał niewiele. Zwykle lubiłem różnego rodzaju rozważania filozoficzne i czułem, że to, co mówi John, ma swoistą logikę, ale nie łapałem jeszcze całości. Zapytałem więc:
– Rozumiem, że czysta świadomość jest jakimś rodzajem energii, który umożliwia istnienie światu. Jaka jest więc relacja pomiędzy naszą, ludzką świadomością a tą czystą?
– Podam ci przykład – powiedział – gdy pali się ognisko, to ogień trawi drewno, ale nie jest nim. Jego natura jest dużo subtelniejsza niż natura drewna. Drewno to materia, ogień to energia. Relacja pomiędzy twoim ciałem a umysłem jest analogiczna do relacji między drewnem a ogniem. Twoja świadomość jest płomieniem trawiącym twoje ciało. I tak jak trzeba dorzucać drewna do ogniska, żeby nie zgasło, tak musisz karmić swoje ciało i umożliwiać mu wszelkie potrzebne życiowe funkcje, żeby płomień świadomości nie zgasł. Podobna relacja zachodzi pomiędzy twoją świadomością, czyli rozumem, a czystą świadomością. Czysta świadomość, z kolei, to płomień trawiący świadomość.

Logicznie widziałem tu sens, ale w sensie technicznym nie byłem w stanie tego uchwycić. John chyba to wyczuł, bo dodał: nie staraj się tego zgłębiać umysłem, bo do czystej świadomości umysł nie ma wstępu. Ci, co chcą tam dotrzeć, muszą swój umysł zostawić w przedsionku do jej komnat. Zaśmiał się głośno, a my wszyscy za nim.
Nasuwało mi się wiele pytań, ale nie zadałem już wtedy żadnego więcej. Temat, o którym mówił John, nie był mi obcy. Był okres, że czytałem różne książki o Buddyzmie i Zenie i dostrzegałem tu wiele analogii.
Umówiłem się z Johnem na następny dzień. Chciałem spokojnie z nim porozmawiać. Usiedliśmy z filiżanką kawy.
– John – zacząłem – niektóre z twoich wypowiedzi bardzo mnie zastanawiają. Sprawiasz wrażenie, jakbyś dostrzegał w świecie inne wartości niż my wszyscy.
– Widzisz – popatrzył na mnie – spotkałem kiedyś kogoś, kto powiedział mi, że świat, w którym żyję, jest złudzeniem, i najlepiej przestać sobie nim zawracać głowę. Nie wiem dlaczego, ale uwierzyłem tej osobie i zacząłem konsekwentnie stosować się do jej wskazówek. Po pewnym czasie doświadczyłem tego, że wszystko, co mi mówiła, było prawdą. To była stara kobieta, żyjąca samotnie na skraju aborygeńskiej osady. Uważano ją za pomyloną, bo często widziano ją, jak godzinami siedziała lub stała bez ruchu. Ja też tak sądziłem, aż pewnego dnia spotkałem ją na drodze. Niosła ciężką torbę i zaproponowałem, że jej pomogę. Popatrzyła na mnie i powiedziała: wiedziałam, że to będziesz ty. Podała mi torbę i szliśmy przez około piętnaście minut. I te piętnaście minut zmieniło moje życie.
– Co takiego się stało? – zapytałem.
– Powiedziała: wiedziałam, że właśnie ty do mnie podejdziesz, bo jesteś jedynym w wiosce, który umie patrzeć. Nie wiedziałem, co przez to chce powiedzieć, ale nie przerywałem. Widzisz, jestem już stara i czas na „daleką podróż”, ale zanim odejdę, chciałam jeszcze komuś powierzyć prawdę. W wiosce uważają mnie za wariatkę i wygodnie mi z tym, bo nikt mi głowy nie zawraca. Miałam dużo czasu na obserwację i przemyślenia. Doznałam w życiu wielu nieszczęść. Mój mąż zapił się na śmierć. Wcześniej często mnie bił. Dzieci odeszły do miasta i zapomniały o starej matce. Ale teraz jestem już poza tym wszystkim. Był czas, kiedy bez przerwy o tym myślałam i moje życie było jednym wielkim pasmem udręki. Nie potrafiłam myśleć o niczym innym, tylko o tym, jak bardzo jestem nieszczęśliwa. I nagle wszystko się zmieniło. A było to podczas święta corroborree. Pamiętam, że od dziecka to święto było dla mnie bardzo wzruszające. Gdy patrzyłam na tańczących, zapomniałam o wszystkim. Wczuwałam się w każdą scenę tego tańca: w stwarzanie świata, w umieranie i przebywanie zmarłych poza czasem. I gdy tak stałam i patrzyłam, nagle poczułam, jak coś wewnątrz mnie pęka. Coś się we mnie otworzyło. Wręcz namacalnie zobaczyłam ten świat, w którym czas nie istnieje. Było to najcudowniejsze przeżycie, jakiego kiedykolwiek doznałam. Nie wiem ile trwało, ale gdy się ocknęłam, stałam sama pod drzewem. Wszyscy już poszli. Zaczęłam powoli wracać do domu i znowu wróciła myśl o tym, jaka to jestem samotna i nieszczęśliwa. Ale również uświadomiłam sobie, że coś się we mnie zmieniło. Gdy zaczynałam myśleć o sobie i swoich problemach, dostrzegłam, że coś z głębi mnie patrzy się na mnie. I co więcej, im bardziej użalałam się nad sobą, tym ironiczniej to coś na mnie spoglądało i wręcz się śmiało. Przestraszyłam się, że zwariowałam, ale pomyślałam, że do rana mi przejdzie. Ale nie przeszło. Gdy stres się pojawiał, to coś wracało. Zauważyłam, że najszybciej potrafię się go pozbyć, jak spokojnie usiądę i zaczynam go obserwować, tak jak on obserwuje mnie. Gdy wracałam do codziennych zajęć, wyzwalało we mnie niepokój. Uspokajało się, jak ja się uspokajałam. Dlatego w pewnym momencie przestałam zajmować się jakimikolwiek zajęciami, tylko po prostu siedziałam. Wiem, że to w oczach ludzi nie wyglądało normalnie, ale moja świadomość była przytłumiona i nie odbierała wyraźnie świata na około. Nie wiem ile to trwało, ale pewnego dnia zorientowałam się, że to coś, to ja, ale ta prawdziwsza ja, i że tak naprawdę obserwuję siebie samą. Każdego dnia spędzałam większość czasu medytując w ten sposób. Czułam, że codziennie przekopuję się przez kolejne poziomy czegoś, co przez lata narosło we mnie i zaśmieciło mnie do tego stopnia, że już sama nie wiem, kim jestem. Znowu minął jakiś czas, zobaczyłam, że to coś, to nawet nie jestem ja, bo tak naprawdę mnie nie ma. Ja znikło. Ale wraz z nim, znikło wszystko, co związane było ze mną, cały mój świat. Znowu byłam poza czasem. Trwałam tam aż do wyczerpania się energii. Wtedy świadomość wracała. Często marzyłam o tym, żeby już nie wrócić. Nie wiedziałam, czy do tego trzeba umrzeć, ale jeśli nawet tak, to było mi wszystko jedno. Tamten świat był tak wspaniały. Pewnego dnia zaczęłam w czasie medytacji prosić Wielką Siłę, żeby pozwoliła mi już tu nie wracać. Nagle usłyszałam głos, ale nie uszami, tylko jakby wewnątrz mnie. Głos zapytał: „Czy jesteś w stanie złożyć w ofierze to wszystko, czym jesteś, swoją świadomość, pamięć i życie?”. Bez wahania odpowiedziałam, że
tak. I wtedy to się stało. Wkroczyłam TAM i wiedziałam, że stamtąd nie ma powrotu. Ty widzisz teraz moje ciało, które już nie jest moje, bo mnie już nie ma. Oddałam swoje ja. To ciało do ciebie mówi, ale nie jest już bardziej moje, niż ciała i umysły wszystkich ludzi na świecie. Wiem, że jeszcze teraz tego nie pojmujesz, ale chcę ci powiedzieć, że twój prawdziwy świat jest tam, gdzie nie istnieje czas. Dopóki żyjesz w czasie, żyjesz w świecie złudzeń.

uluru_photo_slideshow.CACHE-1000x1000[2]

Mimo że od dziecka słyszałem różne dziwne historie, bo Aborygeni bardzo lubią opowieści o różnych niestworzonych rzeczach, to jednak ta opowieść była zbyt niewiarygodna.

- A jeśli to jednak wariatka? Jeśli to wszystko jest wymysłem jej chorej wyobraźni? – pomyślałem.
– Zastanawiasz się, czy jednak nie jestem wariatką – wyczytała z moich myśli.
– Nie! – zaprzeczyłem, bo głupio mi się zrobiło.
– Zaśmiała się głośno.
Dochodziliśmy do jej domu. Otworzyła drzwi i wzięła ode mnie torbę.
Dziękuję – powiedziała i weszła do środka.
Stałem, nie wiedząc co zrobić. Byłem ciągle pod wrażeniem jej historii i nasuwało mi się wiele pytań.
– Przyjdź jutro wieczorem – usłyszałem jej głos.
Oczywiście przyszedłem, i następnego dnia również. I następnego. Byłem u niej codziennie. Im dłużej z nią przebywałem, tym wyraźniej zdawałem sobie sprawę z tego, że pod tą zniszczoną czasem i życiem powłoką tkwi nieograniczone źródło mądrości. Chwilami jej słownictwo było zwykłym żargonem tubylców, a chwilami potrafiła użyć takich sformułowań, jakich nie powstydziłby się profesor uniwesytetu. To ona nauczyła mnie o tym, że świat ma strukturę wymiarową, że świadomość i umysł to dwie różne rzeczy. Gdy zapytałem ją, skąd czerpie swoją wiedzę, przecież nawet nie umie czytać, powiedziała, że rzeczywiście, książek to czytać nie umie, ale umie czytać świat.
– Cały świat bez przerwy mówi do ciebie i przekazuje ci swoją prawdę – mówiła. Patrz uważnie i słuchaj. Bo gdy musi powtórzyć swoją lekcję, wtedy staje się to bolesne.
– Co to znaczy? – zapytałem.
– Ludzie cierpią nie dlatego, że nie mają innego wyjścia. Zanim do kogoś przyjdzie cierpienie, najpierw ten człowiek dostaje od świata wszystkie informacje i instrukcje, jak tego uniknąć. Żeby to odczytać, wystarczy chwila uwagi i logika myślenia. Widzisz, ja cierpiałam bardzo długo, bo brakowało mi tych dwóch czynników. Nie potrafiłam myśleć logicznie, bo moją całą uwagę pochłaniała emocja. Gdybym odkryła to wcześniej, mogłabym uniknąć bólu.
– W jaki sposób? – zapytałem – przecież twoje cierpienie związane było z sytuacją, jaka cię spotkała. Czy mając wiedzę, można kształtować bieg wydarzeń?
– Oczywiście, że tak. Nawet nie mając wiedzy, bez przerwy to robisz, ale nieświadomie, dlatego nie zawsze odbywa się to z korzyścią dla świata. A jeśli to, co robisz, nie odbywa się z korzyścią dla świata, to i nie ma w tym korzyści dla ciebie i prowadzi do cierpienia. Świat, dając ci cierpienie, upomina cię, jak dobry rodzic, żebyś nie robił rzeczy głupich.
– Czy zawsze działanie, które daje mi korzyść, będzie dawać korzyść światu i odwrotnie?
– Oczywiście, że tak, przecież jesteś częścią tego świata.
– To jakie działanie przynosi największą korzyść zarówno mnie, jak i jemu?
– Działanie zmierzające do uwolnienia się od jego wpływu. Widzisz, ten materialny świat nie służy do tego, żeby go budować, kształtować, wzbogacać o wielkie idee. To tylko szkoła, która uczy, jak przenieść świadomość na kolejne poziomy. Cała praca, jaką masz tu wykonać, to uwolnić się od niego.

Zanim odeszła, powiedziała mi, co robić, żeby pozbyć się świata złudzeń. Powiedziała, żebym obserwował siebie. Mówiła, że obserwując siebie i zadając sobie pytanie: „kim naprawdę jestem?”, uwalniam swoją świadomość od zależności materialnego świata.

Grafika:
[1] Peter Taylor Tjutjatja, Uluru
[2] Danny Eastwood, Uluru

Praktykowanie Potęgi Teraźniejszości – ćwiczenia…

Witajcie Kochani.

Dzisiaj zamieszczę  dwa ćwiczenia, z książki Eckharta Tolle „Praktykowanie Potęgi Teraźniejszości”, które mogą stać się codzienną praktyką duchową. Są to ćwiczenia pozwalające na zmierzenie się z trudnościami, a także otwierające wymiar potęgi teraz. W moim doświadczeniu czytanie tekstów Eckharta otwiera natychmiastowo inny wymiar, nowy sposób postrzegania. Polecam też kontemplowanie każdego zdania. Słowa napisane z tego wymiaru teraz, poruszają wymiar teraz w nas :)

Shaman

Jeśli wiesz, że nie jesteś spokojny, to zrozumienie stwarza cichą, nieruchomą przestrzeń, która bierze w swoje ramiona twój niepokój i przemienia go w spokój.
Jeśli chodzi o wewnętrzną przemianę, nie możesz nic zrobić. Nie możesz zmienić siebie, a z pewnością nie zmienisz swojego partnera ani nikogo innego. Wszystko, co pozostaje w zasięgu twoich możliwości, to właśnie stworzyć przestrzeń, aby przemiana mogła zaistnieć, aby mogła pojawić się łaska i miłość.”

Nieustannie pielęgnuj wiedzę o każdej chwili. Szczególnie bądź świadom swojego stanu wewnętrznego. Jeśli pojawia się gniew – wiedz, że to gniew. Jeśli ogrania Cię zazdrość, odruchy obronne, pokusa, aby toczyć spory lub stawiać na swoim, jeśli wewnętrzne dziecko domaga się miłości i uwagi albo dotyka cię ból emocjonalny, rozpoznaj tę rzeczywistość i trwaj w wiedzy o niej.”

Najpotężniejszy dokument o duchowości i szczęściu – Eckhart Tolle

Podróż po przebudzeniu…

Nie siedź i nie czekaj…

„Nie siedź i nie czekaj.
Wyjdź i poczuj życie.
Dotknij słońca i zanurz się w morzu”.

Rumi

2014-02-Summer-Beach-Sun-35

Chcę uciec na bezludną wyspę…

To miesiąc najważniejszy w moim życiu. 25 października przyszła na świat moja córka. Był rok 1980. Przed szóstą rano zobaczyłam ją po raz pierwszy. Zabrali mi okulary i nie widziałam szczegółów, ale nawet obraz różowego „robaczka” wyzwolił we mnie dotąd nieznane uczucia. To było jak wybuch wulkanu. Nagle cały świat zamknął się w 3,5-kilogramowym człowieczku owiniętym w tetrową pieluchę. Narkotyczny stan opętania dzieckiem trwał u mnie aż cztery lata. Potem powoli ustępował rozważnej miłości.

Gdyby w czasie tych czterech lat ktoś odebrał mi dziecko, pękłoby mi serce. Umarłoby jak ryba bez wody. Nie byłam wyjątkową matką. To samo przeżywają prawie wszystkie ssacze rodzicielki. Tyle że wyraz rozpaczy po stracie dziecka nie musi być dla nas zrozumiały. Łatwo odczytujemy cierpienie z ludzkiej twarzy, znajomych słów i gestów.  Antylopa, której hiena porwała cielątko, wygląda dla nas tak samo jak przed tragedią. Nie jesteśmy antylopami i nie znamy języka ich emocji. W niczym to nie usprawiedliwia obojętności z jaką szykujemy na obiad bitki cielęce. Bo czymże jest cielęcina? Przecież to ciało krowiego dziecka. Ginie bardzo młodo. Nieświadome okrucieństwa świata, w jakim przyszło mu się urodzić. Nagle ktoś odrywa go od matczynej mleczarni, potem kilka godzin, dni przerażenia, tęsknoty i… Cielęcina. A jego matka? Krowa. Stoi i przeżuwa kiszonkę. Nie jest już normalną krową. Czułą matką, która rzuci się na lwa, gdy ten zechce zabrać jej dziecko.

Człowiek jest okrutniejszy od dzikiego drapieżnika. Zamknął ją w „fabryce do produkcji mleka” i każe rodzić. Nie, nie ma przedtem romansu z byczkiem Fernando. Rolę miłosnych uniesień zastąpiła plastikowa rurka. Krowa nigdy nie pozna ojca swoich dzieci. Już dawno skończył jako soczysty befsztyk. Gdy rodziła pierwszy raz, poczuła zapach cielaka. Stało się z nią to samo co ze mną 25 października 1980 roku. Potem pękło jej serce. Umarło jak ryba bez wody. Przy drugim porodzie ożyło na moment. Nie potrzebnie, bo nie zdążyło nawet zaczerpnąć zapachu dziecka. Za trzecim razem nawet nie drgnęło. Za to mleka polało się potokiem. Matczyna jadłodajnia nie umie zapomnieć, po co jest stworzona. Nawet jeśli rolę cielęcia zastąpiła elektryczna dojarka.

Chciałabym, abyśmy trochę więcej myśleli i uczyli się empatii. Myślenie nie jest teraz w modzie, bo utrudnia życie. Gdy zaczynamy się zastanawiać, skąd i dlaczego istnieje ryzyko, że się dowiemy. Głupio wówczas czerpać z cierpienia, ale zawsze można zapomnieć. A jak nie zapomnieć, to udawać niewiedzę. Mam wrażenie, że to znak naszych czasów. Cielęcina to malutki punkcik na mapie okrucieństwa. Są jeszcze jagnięcina, młoda konina i króliki. Młode są najsmaczniejsze. Że nie wspomnę o prosięciu nadziewanym kaszą gryczaną. Dla ozdoby trzyma jabłko w przypieczonym chrupko ryjku. Co prawda, nie jemy szczeniąt ani kociąt. Ale na polskiej prowincji do tej pory praktykuje się ich topienie albo zakopywanie żywcem. Na własne uszy słyszałam wypowiedź mieszkańca mazowieckiej wsi. Nie chciał zgodzić się na kastrację suczki i kotki, bo dzieci lubią się bawić szczeniakami i kociakami, a potem się utopi.

Po takich słowach mam ochotę uciec na bezludną wyspę. Oczywiście to niemożliwe. Jestem człowiekiem i nie umiem żyć bez ludzi. Choć wstydzę się swojego człowieczeństwa, gdy słyszę: ale ja chcę, żeby moja suczka została matką. Przecież można uśpić ślepy miot i zostawić tylko jedno szczenię. Można? Nie można. Ale to nic nie znaczy… Nie można bić dzieci. Nie można znęcać się nad nikim, bez względu na gatunek. Nie można prowadzić samochodu po pijanemu. Nie można przechodzić na czerwonym świetle. Nie można brać narkotyków. Nie można niszczyć zieleni. Nie można wyrzucać śmieci do lasu. Nie można kłamać, kraść i zabijać…

Dorota Sumińska, doktor weterynarii, prowadzi popularne programy o zwierzętach

[Z miesięcznika: Wróżka 10, październik 2014, s.59]

Ocean Energii – Koniec Duchowości

Stań się wolnym!

Galaktyczna Mantra – Ovnimoon

I’M Light.  I’M Infinite.  I’M The Channel.  I’M Expanding.  I’M Psychedelic.
I’M Vibration.  I’M Timeless.  I’M Unity.  I’M Activating.  I’M Resonant.
I’M Galactic.  I’M Radiant.  I’M Defined.  I’M Electric.  I’M Lunar.
I’M Magnetic.  I’M Planetary.  I’M Balanced.  I’M Organized.  I’M Connected.
I’M Inspired.  I’M In Harmony.  I’M In-tegrity.  I’M Perfect. I’M Manifestation.
I’M Dissolving.  I’M Releasing.  I’M Liberated.  I’M Dedicated.  I’M Universalized and Divine, Transcending Mantra.
I’M Being.  I’M Communicating.  I’M Spirit.  I’M Breathing.  I’M Cosmic.  I’M Essence.
I’M Power.  I’M Action.  I’M Dreaming.  I’M Abundance.  I’M Intuition.  I’M God.
I’M Extreme.  I’M Internal and External.  I’M Flowering.  I’M The Clocking.  I’M Aware.
I’M Lifeforce.  I’M Surviving.  I’M DMT.  I’M Spiraling.  I’M Arc.  I’M Accomplishing.
I’M Healing.  I’M Beauty.  I’M Elegance.  I’M Pure.  I’M Flowing.  I’M Love.
I’M Chakras.  I’M Co-inciding.  I’M Playing.  I’M Magic.  I’M Elusive.  I’M Free Will.
I’M Wise.  I’M Exploring. I’M Space and Time.  I’M Waking Life.  I’M Vivid.
I’M Enchanting.  I’M Timelessness and Complete, Infinite Design.  I’M Alien. I’M Human.
I’M Receptive.  I’M Vision.  I’M Energy.I’M Mindful.  I’M Questioning.  I’M Answering.
I’M Intelligent.  I’M Fearless.  I’M Evolving.  I’M Opening My Third Eye to the Unseen Vision, Translating.
I’M Synchronicity.  I’M Reflecting.  I’M Endlessness.  I’M Order and Chaos.  I’M The Tao.  I’M Crystalized.
I’M Self-generation.  I’M Affirming.  I’M Enlightened.  I’M Blind.  I’M The Tone.  I’M The Color.
I’M Electronic.  I’M Lunar and Solar, Opposite and Polar.  I’M Language.I’M Radial.  I’M Particles of Plasma.
I’M Endurance. I’M Cosmic.  I’M Releasing. I’M Liberating. I’M Perfect.
I’M Pulsing.  I’M Realizing.  I’M The One Because The One Are All.  I’M Form.
I’M The Infinite, Nothing That Becomes The Everything.  I’M Symbolic.  I’M Relative.  I’M The Divine Spirit that Harmonizes with Laws.
I’M Projecting.  I’M Controlled Experience.  I’M Desire.  I’M Being.
I’M We, We Are You.

tłumaczenie:

Jestem Światłem.  Jestem Nieskończony.  Jestem Kanałem.  Jestem Rozszerzaniem.  Jestem Halucynogeniczny. Jestem Wibracją.  Jestem Ponadczasowy.  Jestem Jednością. Jestem  Przyspieszeniem.  Jestem Rezonacją.

Jestem Galaktyczny.  Jestem Promienny.  Jestem Zdefiniowany.  Jestem Elektryczny.  Jestem Księżycowy.

Jestem Magnetyczny.  Jestem Planetarny.  Jestem Zbalansowany.  Jestem Zorganizowany.  Jestem Połączony.

Jestem Inspiracją.  Jestem Harmonią.  Jestem Zintegrowany.  Jestem Doskonały. Jestem Manifestacją.

Jestem Rozpuszczaniem. Jestem Uwolnieniem.  Jestem Wyzwolony.  Jestem Poświęcony.  Jestem Zuniwersalizowaną Boską, przekraczającą Mantrą.

Jestem Istotą. Jestem Porozumiewam się.  Jestem Duchem.  Jestem Oddychaniem.  Jestem Kosmiczny.  Jestem Esencją.

Jestem Mocą.  Jestem Działaniem. Jestem Śnieniem.  Jestem Obfitością.  Jestem Intuicją.  Jestem Bogiem.

Jestem Skrajnością. Jestem Wewnętrzny i Zewnętrzny. Jestem Rozkwitaniem.  Jestem Dostrzegającym.  Jestem Świadomy.

Jestem Siłą Życiową. Jestem Przeżywaniem.  Jestem DMT.  Jestem Spiralny.  Jestem Łukiem.  Jestem Zrealizowany.

Jestem Uzdrowieniem.  Jestem Pięknem.  Jestem Elegancją.  Jestem Czystością. Jestem Płynięciem.  Jestem Miłością.

Jestem Chakrami.  Jestem Zbieżnością.  Jestem Grą.  Jestem Magią.  Jestem Nieuchwytny.  Jestem Wolną Wolą.

Jestem Mądrością.  Jestem Odkrywaniem. Jestem Przestrzenią i Czasem. Jestem Budzącym się Życiem.  Jestem Żywy.

Jestem Czarujący.  Jestem Ponadczasowy i Kompletny, Jestem Nieskończonym Projektem.  Jestem Obcym. Jestem Człowiekiem.

Jestem Wrażliwością. Jestem Wizją.  Jestem Energią . Jestem Świadomy.  Jestem Pytającym.  Jestem Odpowiedzią.

Jestem Inteligentny.  Jestem Nieustraszony.  Jestem Rozwojem.  Otwieram Trzecie Oko na Niewidzialną Wizję, tłumacząc ją.

Jestem Synchronicznością. Jestem Refleksją.  Jestem Nieskończonością. Jestem Porządkiem i Chaosem.  Jestem Tao.  Jestem Krystaliczny.

Jestem Samorodny. Jestem Zatwierdzaniem.  Jestem Oświecony.  Jestem Oślepiony.  Jestem Tonem.  Jestem Kolorem.

Jestem Elektroniczny.  Jestem Księżycowy i Słoneczny, Przeciwległy i Polarny.  Jestem Mową. Jestem Promienisty. Jestem Cząstkami Plazmy.

JestemCierpliwością. Jestem Kosmiczny. Jestem Rozpuszczaniem. Jestem Uwalnianiem. Jestem Doskonały.

Pulsuję.  Jestem Zrozumieniem. Jestem Jednością ponieważ Jedność  Jest Wszystkim.  Jestem Formą.

Jestem Nieskończonym, Niczym , co Staje się Wszystkim.  Jestem Symboliczny.  Jestem Względny.  Jestem Boskim Duchem, Harmonizującym się z Prawami.

Jestem Projekcją.  Jestem Skontrolowanym Doświadczeniem.  Jestem Pragnieniem.  Jestem Istotą.

Jestem Nami, Jesteśmy Tobą.

 

Bądź zmianą, którą chcesz ujrzeć na świecie

Bardzo Was proszę o obejrzenie tego przekazu i przesłania go dalej……tylko 5 minut z Waszego cennego czasu;)

 

Previous Older Entries

Obserwuj

Otrzymuj każdy nowy wpis na swoją skrzynkę e-mail.

Dołącz do 98 obserwujących.